|
Besprekingen van ‘De geur van menselijkheid’
Door: Marcel Orie in Holland SF
Na twee romans vormt De geur der menselijkheid de eerste verhalenbundel van de auteur. Het vormt een selectie van ‘alleen het allerbeste’ uit honderdveertig gepubliceerde verhalen.
Imponerend is de verscheidenheid aan opgenomen verhalen. Van 1001-nachten achtige fantasy tot grootschalige space opera, van swords & sorcery-parodie (‘De werken van Gorthall’) tot surrealistische horror (‘De man die vrouwen opende’ dat hier voor het eerst verschijnt) en ‘gewone’ gemene Horror (‘Drakenhuid’). Ook de toon van de verhalen beslaat een dergelijk breed spectrum: van geslaagde humoristische vertellingen (‘Water en vuur’) tot indrukwekkende drama’s (zoals ‘Hun lot in been geschreven’, één van de mooiste verhalen in de bundel, met een tragedie die zowel persoonlijk als wereldomvattend is).
Als de verhalen vehikels zijn waarmee de verteller zich verplaatst door zijn verzonnen werelden dan schakelt Boekestein moeiteloos tussen de verschillende versnellingen.
Een drietal verhalen is gevat onder het vreemdelingenlegioenmotto ‘Je ne regrette rien’ (tevens een liedje van Edith Piaf, maar dat had Boekestein waarschijnlijk niet in gedachten) en beschrijft de strijdperikelen van het menselijk Legioen op het enorme strijdtoneel van de Ring. Neomensen en kleurrijke aliens (xens, natuurlijk, want aliens is een verouderde term die op de Ring niet meer gebezigd wordt) strijden met wapens, listen, en soms, eigenaardig genoeg, met formidabele geschenken hun conflicten uit. Het verhaal ‘Vrouwe van Excalibur’, waarmee de auteur in 2003 de Paul Harland-prijs won, verschijnt hier voor het eerst in druk.
Een tweede groep van verhalen speelt zich af in de stad Jhallabag, navel van de wereld (dezelfde wereld die Babel-lezers al kennen uit de romans Schaduwstrijd en Meesterproeve), en schetst de levensloop van de dodenpreparateur Servaihs. We volgen de sinjeur door het stedelijk doolhof van zinderende passies en nauwelijks verholen zonden, bij het uitvoeren van buitenissige opdrachten die hem steevast in meer problemen brengen dan hij ooit voor mogelijk gehouden had. De eerste twee vertellingen in deze cyclus behoren zonder twijfel tot de beste verhalen in de bundel. ‘De Waan der Levenden’ is een prachtige vertelling, die boeit vanaf zijn gevatte openingszin tot aan zijn verrassende ontknoping (fans van Sendre: let op het cameo-optreden van de donkerharige amazone). En dan is er ‘Lering ende vermaack’, dat de perversies uit het voorgaande verhaal benadert, zo niet overtreft. De seksuele thematiek die in de meeste verhalen in deze bundel aanwezig is komt hier in zijn meest geconcentreerde vorm aan bod.
Ben ik lovend over deze bundel omdat ik Jaap als redactielid van HSF persoonlijk ken? Natuurlijk. Maar dat maakt mijn woorden niet minder waar.
Boekestein is een wereldbouwer die zijn werelden ambachtelijk, sfeervol en minutieus gedetailleerd uitwerkt zonder daarbij de noden van een goed verhaal uit het oog te verliezen. Een goed doortimmerd plot blijft steeds op de eerste plaats komen. Ik vermoed dat de auteur zijn dagelijks brood en een kruik wijn zou kunnen verdienen met het vertellen van verhalen, nippend aan een beker ghu, in de schaduw van een olijfboom, omringd door toehoorders op een afgelegen plein in Jhallabag.
|
