|
Besprekingen van ‘Einde van de eeuwigheid’
Einde van de eeuwigheid is een boek dat ik in één ruk uitgelezen heb. Het verhaal is uiterst boeiend en sterk geschreven. Je wil weten hoe het afloopt, wat er precies gaande is. En je zal het weten, na het lezen van dit meesterwerk van Guido Eekhaut! Wees er zeker van dat je tijd genoeg hebt wanneer je aan dit boek begint want het zal je niet lukken het halverwege aan de kant te leggen.
-- Euroreviews, zomer 2008.
De roman leent zich uitstekend voor een spectaculaire plot, zoals in Hollywoodfilms. Eekhaut volgt geen scenario met Marsmannetjes, kometen of overstromingen, maar kiest voor een filosofische benadering: hoe handelt de mens met het einde in zicht? Die vraag krijgt vorm in een sobere, ingetogen schrijfstijl. Dit lijkt op het eerste gezicht niet erg spannend, maar toch weet Eekhaut een Hollywoodachtige sensatie op te roepen, juist door het stellen van vragen. .. Zoals Deedee weigert op te houden met vragen stellen, weigert Eekhaut antwoorden te geven. Hij ontvouwt geen filosofische of metafysische theorie, geen visie op Life, the Universe and Everything, maar legt de kern van de filosofie bloot: de vragen zijn belangrijker dan de antwoorden.
-- Passionate, Oktober 2008.
(Einde van de Eeuwigheid) heeft een metaforische uitstraling: dat elke volwassene het besef van zijn persoonlijke dood ervaart als het einde van het volledige heelal, het einde van de eeuwigheid, en dat alleen de jeugd nog de vitaliteit heeft zich tegen dat allesomvattende einde te verzetten. ... Parabel, metafoor, sciencefiction? Of wellicht filosofische fantasy? In ieder geval is het een sfeervol, intrigerend verhaal ...
-- Paul Van Leeuwenkamp in Holland-SF.
|
