|
Besprekingen van ‘Gödel Slam’
Door: Jan van ‘t Ent in Holland SF
Een fraaie bundeling van elf korte en langere verhalen van de winnaar van de Millennium Prijs van 2001, met daarin natuurlijk ook het winnende verhaal van die wedstrijd. In ‘Gödel Slam’ is Disreali Desprez een autoharpspeler op, of eigelijk over de top van zijn kunnen, die een mysterieus aanbod krijgt om te ontsnappen aan de depressies na zijn concerten, de vlucht in drank en drugs, de eenzame hotelkamers met voldoende scheermesjes. Als adviseur van de ‘producers’ van instrumensen, tot exotische instrumenten omgebouwde ex-topmusici, lijkt hij perfect om te kunnen helpen bij de ook in die selecte groep opduikende problemen. Het verhaal is een goede opening tot de complexe gedachtewereld van Evenblij, waarbij vaak de titels al een verhaal vormen.
‘De muziek in zwarter dan winterse schaduwen’ is een stilistische exercitie over wat wel een empathische vampier zou kunnen zijn. ‘Lucia’ is een zwerfstertje in de harde stadse wereld, op de vlucht voor de werkelijkheid, die met zachte hand weer in het leven wordt teruggezet. In ‘Grijs licht over bloed en beton’ vind je schetsen van een pan-Europese anti-utopie waarin onder meer een afvaldeskundige, een toekomstvoorspeller en een industrieel leider rond elkaars noodlot lijken te cirkelen.
‘Mijn liefdes spreken in twee talen’ verhaalt over een toekomstige anti-separatistische aanslag op de Sagrata Familia door een gedreven Castiliaanse.
‘Wolken van vlinders, nachtgevleugeld’ is in tegenstelling tot de toekomstdrama’s nu eens een Fantasy die ook weer rond zo’n zelfde thema wervelt; ‘Lied van wijsheid en waanzin’ voert daarentegen door een doolhof van onwerkelijkheid en de vraag naar wat echt is, terwijl ‘Een echo in heuvels stiller dan diepe slaap’ een eigenzinnige variant lijkt op de vraag of er genade is waar geen getuigen zijn.
‘Een naam voor de pijn’ zijn de overpeinzingen van de kunstenaar Anguiez en zijn relatie met de meer fysiek ingestelde Martlanz tijdens een periode van vernieuwing en scheiding, waarbij Martlanz zich begint te ontwikkelen, evenals hun bijzondere wereld, vol met vreemde bewoners, gedreven door filosofische onzekerheid. ‘Hiçbyer’e’ verhaalt tenslotte over nog een verloren relatie en een poging die te reconstrueren, ditmaal geplaatst in een exotisch Istanbul.
Al met al een interessante bundel, vooral voor mensen met een brede literaire en culturele belangstelling. Helaas kan ik mezelf eerder een cultuurbarbaar noemen, die zich liever dronken laat voeren door een meer eenvoudige >space opera= of fantastisch Fantasy-avontuur. Al moet ik toegeven dat ook het bloemrijke taalgebruik me al halverwege de vergetelheid voerde, dus toch een aangenaam verpozen, ook al begrijp ik het niet helemaal. Ik zou het haast Joyceaans willen noemen, waarbij ik me zou willen aansluiten bij Stephen Brusts Pre-Joycean Fellowship, maar met wat meer literaire smaak kan ik het de fijnproevers zeker aanbevelen.
|
