|
Besprekingen van ’Plasmadromen’
Bert Jacobs voor De leeswolf
Paul van Leeuwenkamp is met deze verhalenbundel niet aan zijn proefstuk toe. De hardcover brengt een vijftiental korte verhalen samen, verspreid over een periode van 1983 tot 2005, en geeft een goed overzicht van zijn carričre. In de meeste verhalen worden we geconfronteerd met werelden die de onze zouden kunnen zijn binnen tien, twintig of vijftig jaar. Het sciencefictiongehalte is steeds sluimerend aanwezig, vaak slechts als achtergrond, maar de wereld waarin de hoofdpersonages leven heeft wel steeds een verschrikkelijke draai gekregen en is onherroepelijk verwrongen. Van Leeuwenkamps kortverhalen gaan steeds over menselijkheid en de onvermijdelijke afbrokkeling hiervan. Door de samenleving worden de hoofdpersonen in een sociaal keurslijf gedwongen waaruit ze willen en moeten maar niet kunnen ontsnappen. Toch blijven ze het altijd proberen, vaak met dodelijke afloop. De verhalen zijn af en toe beangstigend en beklemmend in hun alternatieve realiteit, een enkele keer absurd en hilarisch. De grens tussen verslagenheid, gelatenheid en berusting, hoop en lotsbestemming is vaak flinterdun en moeilijk uit te maken. Hoop, indien al aanwezig, is slechts een speldenprik van licht op een canvas van duisternis dat Van Leeuwenkamp voor ons heeft geschilderd. ...
Plasmadromen is een zeer stevige bundel, waarin de mindere momenten worden goedgemaakt door de kwaliteit van het geheel. Hoewel de verhalen weer verschillend zijn qua genre (parodie, detectieve, droomverhaal), hangen ze thematisch sterk samen en staan ze garant voor een aantal uren leesplezier met een scherp randje. Dit is ongetwijfeld een van de belangrijkste Nederlandstalige sciencefictionreleases van dit jaar.
|
