|
Reviews of ‘The Hand That Takes’
By: Andy Sawyer in The Alien Online
‘A stylish post-cyberpunk thriller from a Dutch writer of great promise. Harland is quite clearly a writer of power and ideas.’
One reason I like this book is because it has my name on it.
Some time ago I reviewed Systems of Romance, a collection of short fiction by Dutch writers Paul Harland and Paul Evenblij. The result was that I’m now on the back cover of Harland’s new novel talking about "confident writing" and "romantically imaginative storytelling".
Which worried me when I decided to review this book. Would I agree with myself? Despite some occasional reservations about what might be slushiness in the love-story element of the novel, I do, and more. Harland is quite clearly a writer of power and ideas, and this novel from Aeon Press is highly recommended.
Harland’s unspecified (some time in the 22nd century) future is dominated by Taiwan, which has absorbed mainland China and is now so rich it is buying other countries. The West appears by proxy through the main character’s half-Irishness. His mother is involved in terrorist resistance to gain Irish independence. (From whom? Interestingly - I think cleverly - Harland does not say. There are, as far as I can remember, no references to the UK or the USA at all). Bodily augmentation is all the rage; artists can obtain new eyes to enhance their sensitivity, new hands to enhance their technique. The cutting edge of science is bioengineering. Butterfly-winged whales frolic in the seas.
The artist Shikegi has for reasons unknown disappeared from the life of his half-Irish lover, Jeremy Rose. Rose follows the trail from Tokyo to Taiwan, where it becomes entangled with the career of the frighteningly intelligent and amoral Hwa-yun Yeh who designed the prosthetic hands he recently bought. Other artists using Yeh’s hands have converged on Snake Alley night market in Taipei where they die, the hands separating and scuttling into the shadows. Jeremy becomes involved with the Thai snuff-whore Pittaya and takes a job developing his own design of body-augmentation, using cancer cells to produce food which people can harvest from their own bodies. His easy diversion from what is clearly a dark plot (why are paintings in Shigeki’s style being delivered to an art gallery?) is puzzling, but when things go wrong it’s clear that someone, somewhere, is manipulating him.
With its Oriental setting and body-modification there’s a strong flavour of cyberpunk to The Hand That Takes, but it needs only a cursory reading to reveal that we are in fact in very different territory. While Neuromancer begins with a sky "the colour of television tuned to a dead channel" The Hand That Takes is full of colour: individuals, their clothes, hair, environment are adjectived by colour: "As the light crept over the buildings along Eitai-Döri, their outlines were dyed a faint red and wisps of purplish cloud trailed over them. Holograms pulsed and strobed across the rooftops in an endless dance of ritual seduction. High above it all, the sky shone a deep, bright royal blue..." Colour, moreover, is also linked to organic form: also from the Prologue, we have the garbage truck, "its disposal tentacles snapping up litter like a nest of pink jelly snakes," the "slithering" admission barrier at the railway station and the security system which is "a green plastic snake... its quicksilver core popping and boiling", the "jelly carpet the size of a doormat" which transports Rose to his carriage, and the snack-vendor’s "jelly lozenges in a yellow sauce" which provide news broadcasts as you eat them.
This is resolutely post-cyberpunk. We have moved beyond the cold beauty of artefacts, the metaphor of "wired", and the cyborg-like connection of computer to body. Communications systems are linked to the human form in way far beyond cyberpunk’s primitive "jacking in". Rose, for example, has his phone implanted near his left ear. At one point, a woman identifies him by "hacking his communicator module" - almost, if not quite, a form of artificial telepathy. The modification Rose designs, meant to be of benefit to humanity, goes wrong (or, more precisely, is made to go wrong) in a very sinister if bleakly predictable way.
Sexuality has progressed to bizarre stages: the culmination of the sexual act with Pittaya is strangulation. The treatment for a heart condition means that he can be jump-started back to life again: handy for those of his lovers who have a murder-fetish. Orgasm for him is literally the "little death". The darkest of sexual fantasy is now "safe", almost domestic. (The sentimental romanticism of some of the novel’s love scenes offers odd counterpoint to the darkness of what is actually going on.) And modification works in other ways: politics, for example, is largely a matter of the slow, painstaking manipulation of public opinion. Propaganda is an applied science.
The thriller-plot of The Hand that Takes is well-constructed. There are a couple of neat clues that are dropped in near the beginning and the final chapter, when Rose and the reader both realise what is going on, is remarkably tense, leading to an ironic dilemma for Rose which is both astonishing in science fictional terms and poignant as the conclusion to a love story. If it feels like the story is going off the boil half-way through, think of it as yet another clue which is resolved at the end. And there is the overall sense of horror which arises from the "hands" reminiscent of stories like William F. Harvey’s 'The Beast with Five Fingers' (best known as the movie of the same name) or the film The Hands of Orlac.
Harland, of course, is not the only writer who has developed the sense of biological transformation and prosthetics rather than computer-assisted virtual realities as the "wave" of the future, but he is, I believe, moving this imagery forward rather than relying on stock scenes. It is, of course, perilous if not downright patronising to make a judgement based on an author’s nationality, but it may be - it just may be - that as a Dutch writer, outside the mainstream of Ango-American sf but with a deep knowledge of it, Harland is in a position to be one of those who will invigorate sf during the present century. The positioning of Europe and the USA on the far periphery of this novel may or may not be significant (Harland may have just wanted to have presented as exotic or estranging a setting as possible for his English-language readers) but I am not sure that many American, or even British writers, would have been brave enough for this.
I’m probably on firmer ground in saying that at the moment, in Europe, there are sf writers who are largely unknown to an Anglo audience but who deserve to be talked about in the same breath as our established stars. Harland is one of them, and this intriguing novel ought to be the next step to bring him to a wider audience.
Door: Eya Kuismanen in Holland SF
De nieuwe, Engelstalige roman van Paul Harland is een opmerkelijke uitgave, want verschenen bij Aeon Press, een nieuwe genre-uitgeverij die vanuit Ierland opereert en zich op de Engelstalige markt richt. Een van de medeoprichters van Aeon is Roelof Goudriaan die met Babel Publications grote diensten heeft bewezen voor de Nederlandse SF en Fantasy.
The Hand That Takes is een aangrijpende roman over verlies. Daarnaast is het ook een SF-roman. In deze volgorde. Het futuristische aspect van de roman, gesitueerd ergens in de 22e eeuw, is niet het hoofddoel, maar ook niet het excuus om met allerhande spannends aan de haal te gaan. Het is eerder de subtiele achtergrond voor het liefdesverhaal dat het dominante gegeven vormt.
Jeremy Rose is een getalenteerde bioingenieur met een half Ierse, half Chinese achtergrond. De laatste jaren heeft hij in Tokyo doorgebracht met zijn minnaar Shigeki, een getalenteerde schilder, die echter opeens verdwijnt zonder een duidelijke reden. Zijn spoor leidt naar Taiwan waar Jeremy met de hulp van zijn halfbroer Yi-ming de zoektocht start. Kort voor zijn verdwijning heeft Shigeki prostetische handen aangeschaft, en deze handen dienen als leidraad in Jeremy’s onderzoek.
Als Jeremy uiteindelijk iets meer helderheid krijgt doordat Shigeki’s dode lichaam gevonden wordt, doet hij zijn best om een nieuw bestaan op te bouwen in Taiwan, daarin gesteund door zijn nieuwe minnaar Pittaya en later door een nieuwe, ambitieuze werkopdracht. Het verleden laat hem toch niet helemaal los, en herhaaldelijk doet Jeremy pogingen om de vele raadselen omtrent de dood van Shigeki te doorgronden. Jeremy komt er geleidelijk achter dat iets of iemand hem aan het manipuleren is, en altijd leidt het spoor terug naar de prostetische handen die door de amorele, intussen overleden wetenschapper Hwa-yun Yeh ontworpen werden. Wat is er toch met die handen aan de hand!
The Hand That Takes is tevens een SF-thriller, of een detective als je wilt, maar dan één met een zeer poëtische inslag. Het gaat minder om de actie of de spanning dan om de sfeer en de beweegredenen van de protagonist. Het belangrijkste voertuig hierin is het taalgebruik dat zeer plastisch is en doordrenkt met krachtige beeldspraak. Dit boek is een waar genot om te lezen. Ik had dan ook het voorrecht om de auteur zelf uit zijn boek horen voorlezen tijdens ConSaint, en deze lezing weerklonk op een aangename manier door mijn hoofd tijdens het lezen van het boek. Je zou niet zeggen dat het Engels niet eens de moedertaal van de auteur is. Heel knap.
Maar taal is ook niet alles. Harland vertelt een meeslepend verhaal met een intrigerende politiek-maatschappelijke achtergrond. Het heeft wat weg van cyberpunk, maar mijn eerste reactie was: dit gaat verder, dit is voorbij die stroming. De cyber- en biotechnologie is niet zozeer het thema meer, het is een vanzelfsprekendheid. Kunstmatige implantaten horen bij het dagelijkse leven, net als genetische manipulatie. Jeremy’s nieuwe minnaar Pittaya is een ‘snuff-hoer’ die er om smeekt dagelijks gedood te worden. Hij heeft een ingebouwde chip die hem in staat stelt na enkele uurtjes weer tot leven te komen. Mobiele telefoons kunnen in je hoofd geïmplanteerd worden, prostetische ledematen kunnen een eigen leven leiden ... En zoals al gezegd, is het geheel verpakt in taal die organisch en dynamisch vloeit.
Ik kan deze roman zeer warm aanbevelen, en liefhebbers van Paul Harland hebben al helemaal geen extra aansporing nodig.
|
