lees een volledig verhaal uit

steden van zilver en leisteen

door Tais Teng

 steden van zilver en leisteen

De arctische brug



De eerste steunberen van de Arctische brug moeten zo’n tweeduizend jaar eerder gegoten zijn, want het is onmiskenbaar Romeins beton: grijze, Mediterrane schelpkalk, vermengd met dat typisch rulle westkustzand.

De brug slingert zich van Hamburg de Oostzee in, springt van Deens eiland naar eiland, tikt Noorwegen op drie plaatsen aan en duikt dan het onpeilbare Noorden in.

Ik had samen met Yvonne de ICE-trein naar de Noordkaap genomen, waar de brug de aarde verlaat en verder de leegte in zwiept.

We keken omlaag in de bulderende waterval aan Wereldeind.

Je kent het beeld uit honderden documentaires: watervallen zover het oog reikt en de zwierende meeuwen, de kleurige ­reuzen­wespen. Soms sprong er een panische potvis uit de monster­kolken om parallel aan de waterval neer te storten en razendsnel tot een stipje te krimpen.

 ‘Als we de brug nu eens afliepen?’ peinsde Yvonne. ‘Gewoon over het hek klommen? Zo hoog is het hek niet.’

‘Geen lucht,’ zei ik. ‘Al na tien kilometer wordt de lucht te ijl om te ademen.’

‘Maar als?’ drong ze aan. ‘En misschien gaat de brug uiteindelijk toch ergens naartoe? Naar de andere zijde van de wereld­kloof?

De Grieken hadden het over Ultima Thule. Over kusten van barnsteen, die op de diepe vloed dreven. Over leviathans zo groot als provincies.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘En waar zijn ze nu? De bouwers?’

Ik dacht aan de doodstille, verlaten steden. De Acropolis waar alleen hagedissen woonden, de Tiber die onder gebroken bruggen stroomt en ik voelde de zuigkracht van de leegte, de beloftes van een weg die misschien letterlijk geen einde had.

‘Waar zijn ze nu?’ herhaalde ik en ineens leek de wind me niet langer heerlijk fris maar ondraaglijk koud.


Die nacht bedreven we de liefde alsof het de allereerste keer was, alsof we elkaar nog maar net ontmoet hadden en misschien was dat op een bepaalde manier ook zo.
Toen ik wakker werd, was het bed naast mij leeg en ook haar wandelschoenen en haar rugzak waren verdwenen.

 



(c) 2009 Verschijnsel en Tais Teng. Herdruk en verdere verspreiding verboden

illustratie Verschijnsel-toren (c) 2008 Tais Teng